Hey, this photo is © Verhoogen

Dertig jaar fotograaf. Als ik het neerschrijf, lijkt dat plots heel lang te zijn. Documenteerde ik niet gisteren nog de activiteiten van de Chiro in Erps-Kwerps? Eerlijk, dat uniform ben ik ondertussen wel ontgroeid en ja, de haren zijn misschien nét iets grijzer geworden. Maar verder hebben die drie decennia mij enkel meer goesting gegeven in straffe beelden maken.

Als ik één constante moet zoeken, dan is het de mens zelf. Die krijgt een centrale plek in de overgrote meerderheid van de foto’s die ik neem. Of het nu een bekende artiest is of een moeder in spe, het blijft altijd een uitdaging om de juiste connectie te vinden. Een vertrouwensband die het toelaat sterke beelden te maken. Beelden die verder gaan dan louter de juiste belichting of de perfecte scherpte.

Toen ik 25 jaar geleden aan de slag ging bij Het Nieuwsblad, kwam een jongensdroom uit. Ik doorkruiste het hele land, fotografeerde (on)bekend en (on)bemind Vlaanderen en leerde het begrip deadline vanbinnen en vanbuiten kennen. Wat later stonden mijn foto’s in
De Morgen en in De Standaard.

Wanneer er twintig jaar later, na een elvendertigste besparingsronde bijna geen budget meer was voor fotografie in de krant, maakte ik de overstap naar het weekblad Libelle en begon ik les te geven aan wat nu Thomas More Mechelen is. Er waren ondertussen wat Verhoogens bijgekomen en het feit dat ik van mijn passie mijn beroep wilde maken, mocht geen last zijn voor het gezin. Achteraf bekeken, een van de beste keuzes die ik ooit gemaakt heb. Het gaf me ruimte om meer bezig te zijn met die tweede constante in mijn carrière als fotograaf: zwangerschaps- en geboortefotografie.

Ik durf mezelf, zonder blikken of blozen, een pionier op dat gebied noemen. Foto’s tijdens een geboorte waren indertijd geen evidentie en zijn dat eigenlijk vandaag nog steeds niet. Het vraagt moed om iemand ‘vreemd’ toe te laten op één van de meest intense momenten van je leven. Moed om met je naakte zwangere lichaam voor de camera te staan. Achteraf zijn het foto’s die enkel aan kracht winnen. Het begin van een nieuw leven.
Zo liet iemand me onlangs weten dat ze vaker het album van haar zwangerschap op de schoot neemt dan die van haar trouw. Iemand anders verwoordde het zo: “De pijn, de liefde en de verwondering die uit de foto’s spreekt is ontegensprekelijk het werk van een expert. Gek genoeg heb ik niet eens gemerkt dat je er was.”

Vandaag wil ik mij nog meer op deze tak toeleggen. Met twee volledig uitgeruste fotostudio’s kan ik een uniek concept aanbieden. Serene studiofoto’s die de evolutie van de zwangerschap documenteren, gecombineerd met foto’s tijdens de bevalling en tenslotte de eerste foto’s van de kleine spruit in de studio.

Een tweede pijler wordt portretfotografie in de studio.
Of het nu gaat om een volledige familie of een goede profielfoto voor de sociale media; iedereen is welkom.

Dat mijn onderwerp vandaag radicaal anders is dan 30 jaar terug, valt niet tegen te spreken. Zijn gelukkig éxact hetzelfde gebleven: het afdrukken op het juiste moment, een band smeden met wie er voor je lens staat en het plezier van een sterk beeld zien.